Mian dankon,   neniofarulo!

Dankon, neniofarulo.

Dankon pro tio, ke vi faris nenion por ni.

Dankon, ke vi ĉiam nur prenas kaj neniam redonas ion.

Precipe pro tiu grandioza instruo mian specialan dankon.

Kiu faras nenion por aliaj, tiu ankaŭ neniam povas erari pri io.

Ne erari, tio validas kiel saĝa, sekve vi pli saĝas ol mi.

Ĉar vi neniam redonas ion, vi ofendas neniun kaj agas saĝe.

Dankon por tiu grandioza instruo, neniofarulo.

Tiel vi povas certi, ke ĉiuj aliaj neniofaruloj aplaŭdas al vi.

Ja eĉ tiuj, kiuj mem multe laboras, aplaŭdas vin,

por havi tiel sian pacon pro vi. Nekredeble, ĉu?

Dankon do al vi, neniofarulo, ke vi faras nenion por ni.

Pardonu, ke mi faras ion por ni. Tio estas stulta, mi ja scias.

Tial mi ankaŭ ne povas esti tiel perfekta kiel vi.

Tion mi ankoraŭ devos lerni: fari nenion plu por la aliaj kaj nur preni, preni, kaj ankoraŭfoje preni,

aplaŭdate de la neniofaruloj.

Tio estas ege ruza de vi.

Mi ja scias, nur kiam mi faros nenion plu por ni,

tiel kiel vi: ruzulo kaj neniofarulo, mi finfine trovos

la aplaŭdon de ĉiuj tiuj, kiuj faras nenion por ni.

Ĉu mi iam atingos tiun saĝon?

Ĉu mi atingos tiun celon?

Ĉu mi iam estos tiel senerara kiel vi?

Mi ne scias...

Ankoraŭ mi dubas.

Ankoraŭ mi hezitas...

Plej bone, se mi komencos per tio,

ke mi faros nenion plu por vi.